پرومته در زنجیر

دو سال تمام هر روز ششتا قرص میانداختم بالا. قرصهای سنگین و اعتیادآوری که روانپزشک کلاهبردارم مثل نقل و نبات برایم مینوشت. هر ماه هم یک مرض جدید برایم پیدا میکرد. از اختلال اضطراب شروع کرد تا رسید به بدترین. دفتر خاطرات آن دو سال را توی چمدان مهاجرتم گذاشتم که هیچوقت یادم نرود دیگر از تابستان نود و شش به بعد زندگی نکردم. کابوس ترسناکی بود که فقط چند ماه از بیداری میگذرد. یک دفتر قرمز رنگ که ماهی یکبار چیزی روی صفحههایش با عجله یادداشت میکردم. جایی یک یادداشت، شبیه نامه عاشقانه به قرصهای اعصابی که هرروز میخوردم و روانپزشکم نوشته بودم. چیزی شبیه اینکه "آه دپاکین و آلپرازولام مهربانم. دکتر خوبم. کاش میتوانستم در آغوشم بگیرمتان". همین نامه عاشقانه تکانم داد. درست حتی به یاد نمیآوردم. شبیه یادداشتی بود که کسی در خماری مواد یا در گیجی خواب نوشته باشد. یادم پرید به چند زن که میشناسم و چندماه پیش معاشقهی نسبتا مشابه با قرصهای اعصابشان را جایی خوانده بودم و بیشتر بههم ریختم. تنهایی این زنها. من هم که حالا دیدار روی ماه مادرم، خواهرانم، خواهرزادهام و دوستانم را به این گرازها فروختم که دیگر قرص نخورم. خوبم. یاد که برمیگردد اما. کثافت آن سرزمین دوستانم را مریض و آزارگر کرد و مادرم را پیر. مردم پاک را کشت و تصویر بدنهای پاره و سوراخ را عادی کرد. باورم نمیشود ویدیویی دیدهام که دو نفر آدم زنده در آن به دوربین زل میزنند و با بغض خداحافظی میکند و پس از قطع آن، به خاطر نداشتن نان، هردو خودکشی میکنند. ویدئوی مرگ مردم توسط پلیس. ویدئوی سر بریده. صدای ضجهی زنان. ویدیویی که مرد حراستی کفشش را روی سینه زنی که بر زمین کوبیده میگذارد. ویدیویی که مرد بسیجی زنی را از اتاقک برق با لگد به پایین پرت میکند. من این تصاویر را دیدهام، زندهام و هر روز بیدار میشوم و بیرون میروم و زندگی میکنم و به جهانیان هم بابت اینکه از آن کشور کثافت جستم بدهکارم. که هستم واقعا. بدهکارم. کمترین هزینههم سایهی این سرزمین است که به دنبالم میآید. زیر آفتاب هم پیدایم میکند. صدای نوید افکاری. چشمهای ریرا اسماعیلیون. دهان پرخون ندا آقاسلطان. سینهی سوراخ پویا بختیاری. بدن ناپیدای هزاران زن ترنس و همجنسگرا زیر قبرهایی که با نامهای اشتباه و هویت اشتباه نوشتهشده. همه آن کارگرها که خودسوزی کردهاند برای یک و دویست و لعنت به این زندگی. همه زنهای کبود و سوخته. اینها رنج من است. ایران به دنیا آمدنمان خودآگاه نبود، اما همین که هنوز زندهایم، 1ایم و در 1. هر روز در المپ و جگر پاره پاره، تا صبح که از ابتدا.

+ نوشته شده در ۱۴۰۱/۰۳/۰۶ ساعت توسط حانیک  |