وقتی فردی،مدت زیادی یه عکس در میون،توی حافظه موبایل و یا صفحات مجازی شما حضور بهم رسونده باشه،عدم حضورش،خودش یه کانسپته.اون سفیدی دیوارِ بغل دستِ شما و دوستان توی عکس،یا اینکه دیگه هیچ کلاه شاپوی عاریه ای توی عکس ها سرتون نمیذارید،و یا در جواب دوست های فضولِ دورتون،برای هزارمین بار،نمیگید که:«نه،فلانی بهترین دوستمه.رابطه ای نیست»٬این ها همش یه روایت دیگه ایه از این مساله که زبان مشترکی وجود نداره.تو فکر میکنی داری فارسی حرف میزنی.نمیزنی.
برچسب:
نویسنده: علی صالحی